वाळवंटाच्या उन्हात
झुळूक बनून आलीस तू
अधीरपणे धावलो मी
पण म्रुगजळच राहिलीस तू
तहानलेल्या आशेने
व्याकुळ होउन गेलो मी
वाट पाहून वळव्याची
निराश हताश झालो मी
निराशेने खचण्याआधीच
ठरवलं मन आवरावे
सोडावा ध्यास
अन स्वतःला जरा सावरावे
अखेर एका वळणावर
वळलोही मी
तिच्या प्रेमाच्या
वणव्यात जळलोही मी
पण आता पुन्हा एकदा
झुलुक बनून आलीस तू
सुप्त पंखांना
नवी तरारी दिलीस तू
तरीही वाटतयं
स्वतःला सावरावे
मृगजळच असणार ते
वेडया मनाला ह्या आवरावे
तू होतीस
तेव्हां जगच माझं वेगळं होतं
ते सुखच खरं कस आगळं होतं
आता मात्र
काळोख्या वाटेवर एकटाच चालतोय
मात्रा हरावल्यासारखा असा एकेरीच जगतोय
कधीतरी
दुरवर एखादा प्रकाश दिसतो
सोनेरी आशेचा तो एक किरणच वाटतो
भिती वाटते तरीही
अंधाराला सरावलेल्या दोळ्यांना
शांततेला स्थिरावलेल्या कानांना
काय असेल तिथे
डोळे सुखावणारं खुलं आकाश
कि ते दिपवणारा पिवळा प्रकाश
कधी वाटतं
आता तरी एकदा धीर करुयाच
काय आहे पालिकडे बघुयाच
बघुया तर खरं
मिळालच आकाश तर पंख लावून उडुया
नाहीतर पुन्हा एकदा दूर प्रकाशाला शोधुया
पाकिस्तान भारतात धरणीकंप
कतरिना, रीटाने केली अमेरिका ठप्प
मुंबईत पावसाने साचला तलाव
राजस्थानात दुष्काळाने केला गावांचा लिलाव
निसर्गाला याचा देऊ नका दोष
तुम्हीच वाढवताय त्याचा रोष
प्रदुषण लोकसंख्या कमी करा
हाच या समस्येवर उपाय खरा
प्रयत्न सोडा करण्याचा निसर्गावर मात
त्यात होईल आपलाच घात
भुमातेला पुन्हा एकदा हिरवं करुया
या!! आपण नव्या जगचं स्वप्न पेरुया
कोणासाठी प्रेम म्हणजे सोन्याचं ताट
कोणासाठी प्रेम म्हणजे चंदनाचा पाट
प्रेमामुळे एक होतात दाही दिशा
प्रेमामुळेच पल्लवित होतात नव्या आशा
कोणासाठी प्रेम म्हणजे सोसाटयाचा वारा
कोणासाठी प्रेम म्हणजे पावसाळ्यातल्या गारा
प्रेमामुळे लागत नाही कशातच लक्ष
प्रेमामुळेच काहींच जगणं होतं अशक्य
माझ्यासाठी प्रेम म्हणजे मोठा प्रश्न
नशिबवान होणं की पुरतं फसणं
प्रेमामुळेच म्हणतात जीवन होतं सार्थ
की जे आहे ते तेही होतं व्यर्थ
नशिबवान होणं की पुरतं फसणं
माझ्यासाठी प्रेम म्हणजे मोठा प्रश्न
ओळखीचं रुपांतर मैत्रीत होतं
ते म्हणजे प्रेम नव्हे
असतो तो फक्त एक सहवास
मैत्रीनंतर जवळीक होते
ते म्हणजे प्रेम नव्हे
असतो तो फक्त एक सहवास
मनं जवळ येतात
ते म्हणजे प्रेम नव्हे
असतो तो फक्त एक सहवास
एकमेकांशिवाय करमत नाही
ते म्हणजे प्रेम नव्हे
असतो तो फक्त एक सहवास
घडणारी प्रत्येक गोष्ट सांगितली जाते
ते म्हणजे प्रेम नव्हे
असतो तो फक्त एक सहवास
न सांगताच भावना कळू लागतात
तेंव्हाच तर खरं प्रेम होतं
नसतो तो फक्त एक सहवास
एकांतात कधी वाटतं
आपलं कुणी असावं
दूर नदी काठावर
तिच्यासोबत बसावं
वळव्याच्या पहिल्या पावसात
एकाच छत्रित भिजावं
शांत चांदण्या रात्रीत
तिच्याच आठवणीत निजावं
दोघांनी मिळुन एक
सुंदर स्वप्न बघावं
ती आणि मी आम्ही
एकमेकांसाठी जगावं
कधीतरी एकत्र
मिळुन जिवनगाणं गावं
त्याच्याच सुरात मिसळुन
वाहवत जावं
मित्रांची फोनाफोनी
प्रत्येकाची वेगळी बहाणी
हो नाही म्हणत जमले आठ
साजरी करायला नववर्ष पहाट
भेटायची जागा दादर टिकिट घर
उशीर करण्यात सगळ्यांचाच कहर
अखेर साडेनऊला मंडळी हलली
अख्खी दादर चालत फिरली
सुरवातीला थोडी भेळ खाल्ली म्हणुन बरं
नाहीतर भूकेपोटी कोणाचच नव्हतं खरं
गर्दी नको अन खर्चही नको खिशाला
असं होतं तर दादरमध्धे फिरलोच कशाला
दादरकरांची मराठ्मोळी पद्धत सगळ्यांना चांगलीच कळली
आणि शेवटी मंडली चर्चगेटकड़े वळली
चर्चगेट फास्ट पकडताना झाली चूकामुक
मागे रहिलेल्यांची वाट बघत वाढली भूक
साडे अकराची वेळ आम्ही हॉटेल सत्कार गाठलं
बंद करायचय म्हणत त्यांनी बाई थोडसच वाढलं
मरींन ड्राइव तर अजून लांबच राहिला
बाराचा ठोका आम्ही हॉटेलातच पाहिला
एसेमेस वाचणं आणि फोरवर्ड करणं
मधुनचं उगाचच फोटो क्लीक मारणं
सगळ्यांनी रात्र मरींन ड्राइववर काढायच ठरलं
मी आणि माझा बुडं मात्र परत फिरलं
मस्तित झिंगलेली तरुणाई
माला शेवटची लोकल पकडायची घाई
आनंदाने मस्तीमध्धे परतणारी गर्दी
त्यांच्यावर लक्ष ठेवायला पोलिसांची वर्दी
नेहमी सारखचं लोकलमध्धे कोणाचं तरी वाजलं
“पेहेले दिन तो मत झगडो!!”, म्हणत एकाने समजावलं
कुर्ल्याला शेवटची पनवेल पकडून जीवात जिव आला
माझा न्यू इयर तर साला असा झक्कास साजरा झाला
गौरी, अगं हे कारण असू शकतं का नकार देण्याचं?
मला पटतं, तू तुझ्या आई बाबांना पूर्ण ओळखतेस, त्यांना हे सगळं नाही चालणार.
ते विरोध करतील. कल्पना आहे मला त्याची.
अगं पण त्या विरोधाला सामोरं जायची तयारी आहे माझी.
पण जर तूच साथ दिली नाहीस तर…
तर माझ्यात ते धाडस, तो आत्मविश्वास कसा येइल?
अग हो, तुला नाही बोलता येणार तुझ्या आई वडिलांच्या मनाविरुद्ध अणि तशी माझी अपेक्षाही नाही.
मी बोलतो तुझ्या बाबांशी. कल्पना देतो त्यांना आपल्या प्रेमाची.
पटवून देतो त्यांना आपण नाही राहू शकत वेगळं. हो… तुला नाही आवडणार जर त्यांनी माझा अपमान केलेला.
अगं, पण मी सहन करीन तो.
प्रेम केले आहे आपण… आता ते मिळवायला झटायला ही लागणार!
त्याला ही नाही घाबरत मी. कोणाचही मन वळवेन गं गौरी मी.
पण माझा विश्वास माझा आधार तूच आहेस गं, गौरी तूच.
तूच असा धीर सोड्लास तर… तर मी खंबिरपणे कसा उभा राहू?
गौरी पाच वर्ष ओळखतो आपण एकमेकांना. स्वतःला ओळखत नसू तेव्हढे एकमेकांना ओळखतो.
अगं प्रेम आहे आपलं जीवापाड एकमेकांवर.
असं असताना तू एखाद्याबरोबर पंधरा मिनिटांच्या ओळखीवर फक्त आई वडिलांच्या पासंतीवर विश्वास ठेवून उरलेलं सगळं आउष्य काढणार आहेस?
अगं पळून जाण्याव्यतिरिक्त दूसरा पर्याय नाही आहे का? अगं तेव्हढं सोपं असतं का ते?
अगं सगळ्याची तयारी आहे तुझी, ठीक आहे. पण जरा आई बाबांचा विचार कर ना.
केव्हढं वाईट वाटेल त्यांना, कि आपली मूलं आपल्या मनाविरुद्ध वागत आहेत हे बघून.
हो ग त्यांनीही करायला हवा आपल्या मनाचा विचार, कबूल आहे.
अगं पण हेच तर त्यांना पटवून देऊ आपण. गौरी तू फक्त माझ्या हातात तुझा हात दे…
माझ्या बरोबर उभं राहून विश्वासानं साथ दे.
उद्याचा दिवस नक्की आपला असल गौरी … नक्कीच!!
स्वागत आहे तुमचं माझ्या ह्या blog वर.
इथे मी माझं कलात्मक काम, माझ्या भावना, माझे विचार तुमच्या समोर सादर करेन.
तुमची मतं माझ्यासाठी खुप महत्वाची आहेत, त्यामुळे मनापासून मतं व्यक्त करा… 
